Verhalen van de Utrechtse Heuvelrug

Verhalen van de Utrechtse Heuvelrug - u vindt ze hier. Hebt u een mooi, spannend, romantisch of vrolijk verhaal? Stuur ons een e-mail en we plaatsen het op deze pagina.

Onze eerste twee inzendingen vindt u hieronder.

Helemaal te gek trouwen

Trouwen is al helemaal te gek, maar op Vrouw Aaltje in het gezelschap van de vrolijke en bijzonder attente Peter en Mirjam is ‘t een waanzinnige droom die is uitgekomen!

Totaal toegesneden op de persoonlijkheden van het aankomend bruidspaar werden alle stappen minutieus voorbesproken en niets was te gek. Sterker nog, in die empathische sfeer plakten Peter en Mirjam er nog allerlei verrassingen aan vast: de mooiste veldboeketten stonden aan boord met precies die bloemen waar wij dol op zijn en waarover we nooit hadden gesproken! In no time brachten Peter en Mirjam sfeer aan boord. De heerlijke, eerlijke, lieve lunch op weg naar ‘de burgerlijke stand te water’ op een werkelijk Ruysdaeliaanse plek, de mooiste en naar veel meer smakende bruidstaart, de ‘vorstelijke barbecue’ en het uitnodigende, royale ontbijt lieten het de inwendige mens aan niets ontbreken: wat een gastvrijheid! Wat een feest!

Tussendoor liepen we in de prachtige natuur van de Amerongse Bovenpolder ‘het laarzenpad’, waarbij Peter onze gids was en Mirjam intussen stiekem van alles voor onze thuiskomst had bereid. En dan, na een vrolijke avond vol speciale aandacht voor ons verleden en toekomstige leven, dobberend in een prachtige zonsondergang, rozig van al het buiten zijn in je totaal in stijl opgemaakte kooi te kruipen…

Dit zonovergoten weekeinde staat ons en de gasten – dat zeggen ze bij toerbeurt nog allemaal – voorgoed op het netvlies en in het hart gegrift: wat geweldig en helemaal te gek!

Van 100.000 misbaksel-klinkertjes naar monument

In Elst staat een steenoven, rond 1931 was dit de vlamovenfabriek van Timmermans. Veel Leersummers werkten in deze fabriek. In deze tijd ging men lopend naar het werk, ook vrouwen en kinderen.
Steenvormen werden met  rivierklei gevuld, naar droogrekken gebracht, in de oven gezet en eruit gehaald en gesorteerd op kwaliteit, alles met de hand.

De hardste soort steen is de klinker, een steen die nauwelijks slijt. De naam klinker slaat van oudsher op deze zeer hard gebakken steen die  als men ertegenaan tikt ‘helder klinkt’. De meest kromgetrokken stenen uit deze serie zijn de goedkoopste. Deze kostten in 1931 ca. 5 gulden per 1.000 stuks. Van deze misbaksels werden smalle paadjes in het midden van zandwegen gelegd als steun voor paarden die zwaar beladen wagens door karrensporen trokken. Zo is het woord paardenklinkers ontstaan.

De toenmalige  burgemeester van Leersum, van de Bosch, bestelde 100.000 klinkers om op een goedkope manier  een hele weg  te plaveien n.l. de oprit naar de nieuwe begraafplaats. Dit werd dus een paardenklinkerweg.

De hele vracht werd handmatig in Elst opgeladen en met paard en wagen vervoerd naar Leersum. Om van deze kromme stenen een straat te leggen waren volleerde stratenmakers nodig. Zij moesten de weg bol leggen -voor goede waterafvoer-, in keperverband- de stenen moeten elkaar vasthouden- en met een paar rechte opsluitranden -om de hele zaak niet weg te laten lopen. De stratenmakers hebben hun werk goed gedaan;er ging  heel wat zwaar verkeer over deze weg maar de weg is in al die jaren minimaal uit elkaar gedrukt, zo’n 25 cm. Alleen de opsluitranden zijn zo nu en dan wat bijgewerkt.

Na de oorlog werd ‘de armoedige weg’ geasfalteerd! Jarenlang lagen de misbakseltjes onder een dikke zwarte laag asfalt. Toen in 2004 de begraafplaats uitgebreid moest worden is ook het idee ontstaan om een gedeelte van deze klinkerweg weer in ere te herstellen.

Paardenklinkerwegen zijn in onze tijd immers zeer zeldzaam geworden. Door inzet van de Leersumse Historische Vereniging en Dorp en Natuur zijn  de klinkers weer opgegraven en met grote bekwaamheid en vakmanschap van stratenmakers is de weg weer in ere hersteld. In wielrennerskringen staat deze klinkerweg bekend als de hel van Leersum’ niet alleen door het venijnige klimmetje, maar zeker ook door de ongelijke klinkers.

Monumentenzorg heeft bepaald dat deze weg tot de monumenten behoort, evenals de graftombe van Nellesteijn en de oude begraafplaats van gemeente Darthuizen, direct voor de graftombe. Drie monumenten zo dicht bij elkaar is wel heel bijzonder. De paardenklinkerweg is nu ook de grens van Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug. De Burg.van de Boschlaan  is afgesloten voor motorisch verkeer, zo blijft het historisch karakter behouden.

Door Leo van Doorn, camping de Boterbloem en Elly van Leeuwen, B&B Klein Groenbergen.